براي ورود به فروشگاه واليبال تبريز در اينجا کليک کنيد
آموزش نحوه دفاع با یک دست در حین افتادن ( غلت از پهلو)
در حالی که مطابق شکل توپ را با دو دست گرفته اید به پهلو بغلتید. سعی کنید روی ران ، باسن، پشت و شانه غلت بزنید.
بازیکن شماره 1: توپ را برای بازیکن شماره (2) پرتاپ می کند.
بازیکن شماره 2: با برداشتن یک گام بلند به پهلو توپ را با ساعد ( یک دست ) ضربه زده و به بازیکن شماره (1) بر می گرداند.
بازیکن شماره 3: روی ران، باسن ، شانه غلت می زند.
توپ را طوری به زمین بکوبید که چند مرتبه نوسان داشته باشد سپس به زیر توپ شیرجه رفته و با پشت دست به سمت بالا به توپ ضربه بزنید.
آموزش شیرجه و ضربه زدن به توپ
بازیکن شماره 1: توپ را بفاصله کمی از زمین نگه می دارد.
بازیکن شماره 2: به جلو شیرجه رفته و با پشت دست توپ را به بالا می زند.
به سمت جلو شیرجه زده و طوری روی دستها فرود آیید که با فشار دستها بدن را به سمت جلو بفرستید. ساق پا را در بالا نگه داشته و مچ پاها را به هم قلاب کنید.
آموزش شیرجه و ضربه زدن به توپ
یک بازیکن توپ را به طور افقی به جلو می اندازد
بازیکن دیگر باید به زیر توپ شیرجه رفته و با پشت دست به آن ضربه بزند.
بازیک شماره 1: به تناوب توپ را به سمت چپ یا راست خرک مطبق پرتاپ می کند.
بازیکن شماره 2: از پشت جعبه به جلو آمده و توپها را با ساعد ( یک دست ) به شماره (۱) بر می گرداند و به پهلو غلت می زند.
در هر مرحله از بازی؛در هر طرف زمین والیبال 6 بازیکن؛استقرار می یابند؛ و6 منطقه همانند نیز در زمین وجود دارد که این بازیکنان در انها جاگیری می کنند. برای سهولت امر این 6 منطقه به صورت عددی علامت گذاری شده اند.
مناطق زمین و بازیکنان را که در این محلها استقرار یافته اند؛نشان می دهد. شمارش ای مناطق با بازیکن سمت راست منطقه عقب (سرویس زننده)؛در گوشه سمت راست زمین شروع می شود و به ترتیب برخلاف جهت عقربه های ساعت از یک تا شش پیش می رود. شماره گذاری این مناطق ( که به ترتیب چرخش موسومند) برای راهنمایی بازیکنان در چرخش داخل زمین است. به دنبال یک چرخش در جهت عکس؛تمام بازیکنان یک موقعیت در جهت موافق حرکت عقربه های ساعت چرخش می کنند.
ترتیب چرخش؛فراهم کننده یک روش ساده برای تشخیص جاگیری اولیه بازیکنان در زمین هر یک از شش چرخش ممکن است. بازیکنان مناطق 2و3و4 ؛بازیکنان جلوی زمین و بازیکنان مناطق 1و5و6 بازیکنان عقب زمین هستند. بازیکن منطقه 3 در میان دو بازیکن دیگر جلوی زمین و بازیکن منطقه 6 در میان دو بازیکن عقب زمین قرار دارد. (فاصله بازیکن منطقه 2 تا خط طولی سمت راست؛باید کمتر از فاصله بازیکن منطقه 3 با این خط باشد) این ترتیب چرخش ؛با وجود حرکت بازیکنان ثابت باقی می ماند. از ای رو؛در طول یک گیم بازی؛ بازیکنان با شماره مناطق اولیه؛که در اغاز بازی داشته اند؛مشخص می شوند. این امر پیگیری کردن حرکات بازیکنان را در پی یک سرویس حمله ای یا دریافت سرویس امکان پذیر می سازد.
با این همه؛قبل از زدن سرویس؛بعد از ضربه سرویس حریف؛همه بازیکنان ترتیب چرخش؛در محدوده های مناطق خود باقی بماند. بنابراین؛همه بازیکنان باید موقعیت خود را با موقعیت بازیکنان کناری و جلویی و عقبی زمین حفظ کنند.
۲ ۳ ۴
۱ ۶ ۵
در این نوع پاس توپ در حدود 60 سانتی متر بالای تور فرستاده
می شود که اسپکر میانی (منطقه 3) به ان حمله می برد. درست
مانند پاس بلند وسط ؛ توپ باید به همان نسبت که پاسور از تور
فاصله دارد؛از پاسور فاصله داشته باشد. چون قرار است توپ مسافت کوتاهی را طی کند؛اسپکر اخرین گام دورخیزش را زمانی برمی دارد که توپ به دستها پاسور رسیده باشد.
این نوع حمله ها بیشتر در جلوی مدافع میانی حریف انجام می شود؛بنابراین ضرورت دارد قبل از اینکه بتواند واکنش نشان دهد؛اسپکر پرش کرده باشد و ضربه خود را بزند. چون مدافعان مناطق 4 و 2 حریف برای حرکت کردن و اجرای دفاع 2و3 نفره فرصت ندارد؛اسپکر با یک مدافع روبه روست که او هم ناگزیر است در همان لحظه پرش اسپکر از زمین بلند شود؛در غیر این صورت جا خواهد ماند. حتی اگر مدافع حریف در همان لحظه پرش اسپکر؛پرش کند؛اسپکر می تواند به راحتی جاخالی بیندازد یا ذز اطراف دستهای مدافع ضربه بزند.
پاس کوتاه پشت ( الف )
این نوع پاس نیز مانند پاس کوتاه جلوست. با این تفاوت که در پشت سر پاسور اجرا می شود. تفاوت عمده این پاس با نوع قبلی در این است که اسپکر منطقه 2 توپ را در بین دو مدافع مناطق 4و3 حریف دریافت می کند. اسپکر برای دورخیز کردن در حدود یک ثانیه تامل می کند؛سپس قبل از انجام دادن هر گونه پوشش دفاعی توسط حریف؛با سرعت به توپ یورش می برد. بنابراین ناگزیر است بین دو مدافع به صورت ضربدری اسپک بزند. تنها مدافعی که توانایی متوقف کردن این حمله را دارد؛مدافع میانی حری است؛اگر وی پاس کوتاه پشت (الف) را پیش بینی کند و به سمت ان منطقه حرکت کند؛منطقه میانی خالی و بدون دفاع خواهد ماند.
پاس کوتاه (ب)
اینجا پاسور توپ را در ارتفاع 30 سانتی متری بالای تور؛به منطقه
3 زمین می فرستد. چون اسپکر دورخیز را زودتر اغاز می کند؛
توپ باید سریعتر از پاس قبلی فرستاده شود. در اینجا نیز نقطه ای
که اسپکر باید به توپ ضربه بزند؛بستگی به وضعیت پاسور دارد.
تفاوت میان پاس کوتاه (ب) با پاس کوتاه (الف) در زمان دورخیز است. برای اجرای موفقیت امیز این نوع حمله؛اسپکر زمانی دورخیزش را تمام می کند و در حال پرش است که توپ به دستهای پاسور رسیده باشد. درحقیقت توپ زمانی پاس داده می شود که اسپکر در هوا باشد. این نوع پاس نیز مانند پاس کوتاه (الف) اسپکر میانی را در وضعیت حمله در برابر دفاع تک نفره یا حمله بدون مدافع قرار می دهد و به دلیل سرعت زیادی که این نوع پاس دارد؛اگر مدافع حریف سرگرم تماشای توپ و پاس باشد؛غیر ممکن است که بتواند همزمان با اسپکر پرش کند؛و اگر پس از وی پرش کند؛دیگر بسیار دیر خواهد بود. اگر مدافع حریف مواظب اسپکر باشد و همزمان با وی پرش کند؛اسپکر می تواند جاخالی بیندازد یا با حرکت مچ؛توپ را به اطراف دستهای دافع بزند. هنگامی که مدافعان حریف پاس کوتاه را پیش بینی می کنند؛وهمزمان با اسپکر پرش می کنند؛دیگر نمی توانند نسبت به توپهایی که به دو انتهای تور فرستاده می شود؛واکنش نشان دهند؛بنابراین به طور موثری مدافع میانی حریف را بی اثر می کنند. همچنین به دلیل اینکه ندافعان کناری حریف نمی توانند نسبت به حمله های سرعتی که در میانه زمین انجام می شود واکنش نشان دهند؛و مدافع میانی نیز نمس تواند در دفاعهای دو نفره دو انتهای تور شرکت کند؛شما می توانید با پاس های سرعتی؛اسپکر خود را با دفاعهای تک نفره یا بدون مدافع روبه رو سازید. این امر درصد موفقیت در حمله را افزایش خواهد داد.
در اینجا مشخص می شود که موفقیت یک پاس حمله ای به مقدار زیادی بستگی دارد به پاس های دیگر و تیم شما هر چقدر بتواند در سیستم حمله اش پاس های مختلف را جای دهد؛در صد موفقیت در حمله بالاتر خواهد رفت.
پاس کوتاه پشت (ب)
این نوع پاس شبیه به پاس کوتاه جلوی (ب) و اگر بیشتر از ان به هماهنگی میان پاسور و اسپکر نیاز نداشته باشد؛کمتر از ان نیست. چون اجرای این نوع پاس بسیار سریع است و پاسور نسبت به توپ ارسالی دید ندارد؛برای اجرای مطلوب ان به مقدار زیادی تمرین نیاز است. در اینجا نیز وقتی پاسور توپ را لمس می کند؛اسپکر باید دورخیزش را تمام کرده باشد و در حال اجرای پرش باشد. اسپکر توپ را درمیان مدافعان مناطق 4و3 حریف می زند. اسپکر بهتر است دورخیز نهایی به سمت تور را با زاویه ای مستقیم انجام دهد؛و گرنه هنگامی که از پاسور پاس نامناسبی دریافت کند؛نمی تواند بالاتنه خود را چرخش بدهد یا یک اسپک همراه با تغییر جهت بزند. اما اسپکر می تواند با دورخیز مستقیم به خوبی یک لسپک ضربدری یا یک اسپک همراه با تغییر جهت بزند.
پاس های سرعتی انهایی هستند که برای غافلگیری و جا گذاشتن دفاع حریف طراحی می شوند. این نوع پاسهای و ارام که برای پخش کردن دفاع و افزایش زاویه حمله به کار می روند به مقدار زیادی تفاوت دارند. بیان ساده تر پاس های سرعتی عبارت اند از : پاس های که با سرعت زیادی اجرا می شوند به طوری که دفاع حزیف فرصت واکنش نشان دادن را نخواهد یافت. پاس سرعتی بر ایت اصل استوار است :
اگر زمان لمس کردن توپ توسط پاسور و لمس توپ توسط اسپکر کاهش یابد توانایی دفاع حریف در واکنش نشان دادن نیز کاهش خواهد یافت.
هنگامی که پاس های سرعتی به عنوان بخشی از حمله به کار گرفته می شوند دفاع با زیر نظر قرار دادن پاسور و پاس هایش از اسپکر ها مراقبت می کند. بنابراین هر مدافعی ناگزیر می شود در مناطقی که احتمال وقوع حمله ای سرعتی می رود مستقر شود. این عمل احتمال فراهم کردن شرایط مطلوب برای اسپکر را افزایش می دهد. به طوری که در اکثر مواقع اسپکر مدافعان حریف را از هم جدا خواهد کرد و شرایطی به وجود خواهد امد که هر اسپکر با یک دفاع تک نفره روبه رو و این بسیار مورد نظر و علاقه اسپکر هاست.
پاس های سرعتی می توانند برای برتری کلی تیم نیز بسیار موثر باشند و اگر با شیوه مناسبی به کار گرفته شوند می توانند مانند پاس بلند عمل کنند. همچنین پاس بلند می تواند به عنوان پاس سرعتی مورد استفاده قرار گیرد. روشن است که توانایی تیم در تسلط یافتن به پاس های سرعتی و بلند (هر دو) متناسب با توانایی تیم در کنترل حریف است. اما این نتایج را تنها وقتی می توان انتظار داشت که پاسورها اسپکرها بتواند هماهنگ عمل کنند. ضرورت دارد که پاسور توپ را به منطقه مورد نظر به طور ثابت هدایت کند. همچنین پاس های سرعتی از این نظر که اسپکر به جای پاسور سرعت حمله را تعیین می کند از سایر پاس ها متمایز هستند. چون اسپکر قبل از در اختیار گرفتن توپ پاسور دور خیزش را اغاز می کند بنابراین پاسور باید با تنظیم زمان و سرعت اسپکر توپ را با دقت تمام به سمت وی هدایت کند. از این رو لازم است که پاسور در تمرینها با هر کدام از اسپکرها پاس های سرعتی را جداگانه کار کند. بازیکنان با تجربه تمایل دارند که در زمان دور خیز تاخیر بیندازند اما بازیکنان جوانتر به سریع کردن دور خیز گرایش دارند. در نتیجه پاسور برای اینکه پاس خوبی داده باشد باید خود را با اسپکر تنظیم تنظیم کند و این تنها از طریق تمرینهای منظم تیمی به دست می اید.
پاس تیز بیرون
هدف پاسور این است که پاسی با سرعت زیاد و ارتفاع در حدود 30 سانتی متر بالای تور به منطقه 4 ارسال کند . در این نوع پاس توپ هرگز نباید ارتفاعی بیش از 60 سانتی متر بالای تور قرار گیرد چون هر افزایش در قوس و ارتفاع توپ باعث کاهش سرعت و بیشتر شدن زمان پرواز خواهد شد. هنگامی که توپ به دستهای پاسور می رسد اسپکر باید از قبل دورخیزش را شروع کند به طوری که حدود 2 الی 5/2 متر با نقطه ای که می خواهد به توپ ضربه بزند فاصله داشته باشد. اگر پاسور و اسپکر هر دو به خوبی وظایف خود را انجام دهند اسپکر بدون دفاع یا با دفاعی تک نفره روبه رو خواهد شد و بعید به نظر می رسد مدافعی میانی حریف بتواند واکنش نشان بدهد.
درنتیجه اسپکر میان مدافعی میانی و منطقه 2 حریف شکافی را می یابد که می تواند از انجا به صورت ضربدری اسپک بزند. اگر بهترین توپگیر حریف در مناطق 6 و5 قرار داشت اسپکر می تواند به منطقه 1 ضربه بزند. این نوع حمله روی دفاع حریف تاثیر می گذارد. امکان دارد مربی حریف به مدافع منطقه 2 خود توصیه کند که فقط در برابر حمله های بازیکن منطقه 4 دفاع کند و به اصطلاح مامور وی باشد و به مدافع میانی کمک نکند در این صورت اسپکر میانی می تواند با یک اسپکر همراه با تغییر جهت توپ را در زمین حریف فرود اورد.
پاس تیز وسط
برای پاسور پاس تیز وسط با مورد قبلی مشابه است. اختلاف این دو پاس در این است که پاس تیز وسط به نقطه ای در حدود 2 الی 5/2 متر داخل زمین فرستاده می شود. با این پاس اسپکر منطقه 4 به سمت نقطه ای یورش می برد که وی قادر می کند که میان مدافعان مناطق 2 و3 حریف اسپک بزند.
در پاس تیز بیرون توپ به نقطه ای روبه روی مدافع منطقه 2 حریف فرستاده می شود اما پاس تیز وسط نزدیکتر به مرکز زمین فرستاده می شود و هر دو مدافع مناطق 3و2 حریف مجبور می شوند مناطق خود را ترک کنند و در امتداد تور حرکت کنند. برای اجرای کامل این روش حمله ای هنگامی که توپ به دست پاسور می رسد اسپکر باید از قبل دورخیز خود را اغاز کرده باشد به طوری که در حدود 1 الی 5/1 متر با نقطه ای که می خواهد به توپ ضربه بزند فاصله داشته باشد. باید به خاطر داشت که پاس تیز وسط نسبت به نوع قبلی مسافت کمتری را طی می کند بنابراین زودتر به منطقه مورد نظر که حمله باید روی ان انجام شود می رسد. برای جبران این مشکل اسپکر ناگزیراست دورخیزش را زودتر شروع کند. اگر مراحل فوق به خوبی اجرا شود اسپکر ضربه خود را از شکاف ایجاد شده میان مدافعان مناطق 3و2 حریف خواهد زد. در اکثر مواقع هیچ کدام از مدافعان زمانی برای واکنش نخواهند داشت. بنابراین اسپکر باید با یک ضربه محکم و قاطع توپ را در زمین حریف فرود اورد.
متاسفانه چون زاویه دورخیرش اسپکر زیاد باز نیست امکان اجرای یک اسپک همراه با تغییر جهت برای وی کم است. اما این اشکال با حمله بدون دفاع جبران می شود.
پاس تیز پشت
این پاس ( پاس تیز پشت) کاملا مانند پاس تیز بیرون است با تفاوت که پاس پشت داده می شود. پاسور موظف است توپ را مستقیم به نقطه ای درست داخل انتن با ارتفاع 30 سانتی متر بالای تور بفرستد.
اسپکر منطقه 2 باید قبل از اینکه توپ به دستها پاسور برسد دورخیزش را شروع کرده باشد به طوری که هنگام رسیدن توپ به پاسور با نقطه ای که قصد دارد ضربه بزند در حدود 1 تا 5/1 متر فاصله داشته باشد. اسپکر دقیقا توپ را داخل مدافع منطقه 4 حریف دریافت می کنند که می تواند به صورت ضربدری اسپک بزند. سرعت این پاس به قدری زیاد است که بعید به نظر می رسد مدافع میانی حریف بتواند به کمک مدافع منطقه 4 اماده شوند و دو نفره دفاع کنند. بنابراین حمله سرعتی بار دیگر با موفقیت اجرا می شود و حریف فقط می تواند تک نفره توپ را دفاع کند.
پاس بلند در دو انتهای تور
همان طور که از نام مشخص است پاس بلند قوس دار و بلند است ( حداقل 2 الی 2متر بالای تور) که به سمت خطوط کناری چپ یا راست زمین فرستاده می شود. این پاس ها باید به سمت انتن های خطوط کناری فرستاده شوند به طوری که اگر به ان ضربه وارد نشود در بیرون منطقه زمین بازی فرود اید. در این نوع پاس توپ باید با فاصله در حدود 30 الی 90 سانتی متر از تور فرستاده شود طوری که اسپکر برای ضربه زدن به توپ یک حاشیه امنیتی داشته باشد. چون این نوع پاس مدافعان را به سمت دو انتها تور می کشاند برای پخش کردن و عدم تمرکز دفاع حریف بسیار موثر است. همچنین به اسپکرها این امکان را می دهد تا در مقابل دفاع از ضرباتی استفاده کنند که توپ پس از برخورد به نوک انگشت مدافعان به خارج از زمین برود. این نوع پاس ها همچنین دفاع داخل زمین حریف را مجبور می کنند که مواظب زوایای اضافی که از طریق حرکت از بیرون اسپکر ایجاد شده است باشند. اسپکر منطقه 4 نیز با قرار گرفتن در بیرون زمین می تواند اسپک ضربدری طولانیتری را نسبت به وقتی که در وسط زمین است داشته باشد. این عمل می تواند سبب برتری اسپکرهای کوتاه قد نیز بشود که با اسپک های ارامتر و عریضتر نقش خود را انجام دهند. دفاع حریف با چنین پاس های و همچنین با اسپک هایی که به منطقه یک سوم زمینش زده می شود در معرض خطر قرار می گیرد زیرا اسپکر مجبور نیست با پاس های بلند برای ضربه زدن اسپک به منطقه یک سوم حریف چرخش زیادی به بالاتنه خود بدهد. در حالی که هنگام اسپک زدن در میانه زمین اسپکر مجبور است که چرخش زیادی به بالاتنه خود بدهد تا توپ را در منطقه یک سوم حریف فرود اورد. بنابراین یک اسپکر با قد متوسط نیز می تواند این کار را انجام دهد. بدین ترتیب اگر پاسور در فرستادن توپ به منطقه مورد نظر موفق نباشد برتریهای پاس بلند که به دو انتها تور فرستاده می شود می تواند به سادگی از بین برود. همچنین پاس هایی که 1-5/1 متر داخل خطوط کناری زمین فرستاده می شوند صد در صد خطر ناک هستند این نوع پاس ها چون کند هستند باید برای جبران کندی بسیار عریض فرستاده شوند. گذشته از ان ضرورت دارد که پاسور هنگام استفاده کردن از چنین پاس هایی زاویه حمله را برای اسپکر افزایش دهد تا وی قدرت مانور روی توپ و تور را داشته باشد. همچنین پاسورها در پاس های بلند باید ثابت و استوار باشند.
پاس های بلند به وسط
این پاس نیز شبیه پاس بلند در دو انتها تور است با این تفاوت که اسپکر ار منطقه 3 حمله می کند. این نوع پاس باید در حدود 30 الی 90 سانتی متر از تور فاضله داشته باشد و حداقل به اندازه پاس بلند قبلی ارتفاع داشته باشد. تعیین محل پاس که توپ باید به انجا فرستاده شود با توجه به شرایط بازی متفاوت خواهد بود و هنگامی که اسپکر میانی حمله می کند باید فاضله اش با پاسور نزدیکتر باشد از زمانی که از منطقه 4 حمله می کند. بنابراین اسپکر باید فاصله خود را با پاسور تنظیم کند. فاصله اسپکر با پاسور باید به اندازه فاصله پاسور با تور باشد. همان طور که در شکل مشخص است پاسور مبور باشد توپی را در امتداد تور و سمت چپ زمین دریافت کند اسپکر برای زدن توپ به جای انکه به جلوی پاسور برود به پشت وی می رود و ارتباط میان پاسور و اسپکر با یک پاس پشت برقرار می شود. در این وضعیت به دو دلیل توصیه نمی شود که اسپکر در جلوی پاسور اسپک بزند: نخست اینکه اسپکر در وضعیتی قرار می گیرد که دور خیز عادی برای اسپک زدن روی تور امکان ندارد چون ناگزیر است از پشت پاسور دور خیز کند و برای زدن توپ در جهتی دور از پاسور حرکت کند. این نوع دور خیز به ویژه برای اسپکر های راست دست مطلوب نیست. و دوم اینکه اسپک زدن در جلوی پاسور ممکن است سبب برخورد میان اسپکر میانی و کناری بشود. اگر بازیکنان تازه کار و بی تجربه باشند ای احتمال یک امر حتمی می شود.
شاید یکی از مشکل ترین تصمیم گیریها برلی مربی انتخاب کردن سیستم حمله ای تیم باشد.به کار گرفتن سیستم متناسب با توانایی بازیکنان تیم اهمیت بسیار دارد. مهمتر انکه باید قبل از انتخاب هر سیستم به عنوان روش حمله ای یک ارزیابی کلی از تیم به عمل آید.بهترین سیستم ان است که :1) بیشترین استعداد بازیکنان را به کار گیرد.2)عدم توانایی بازیکنان را کمتر نمایان کند. 3)احقاق حق بازیکنان را بنماید. 4) اجرای ان در حد توان بازیکنان باشد و بازیکنان بتوانند ان را با موفقیت اجرا کنند.و 5)با سیستم دفاعی تیم در تناقض نباشد.
تفاوت مهم میان انواع مختلف سیستم های حمله ای از نظر عده اسپکرها و پاسورهاست و هر سیستمی با این توصیف می شود. همه سیستم های حمله ای با دو عدد مشخص می شود. نخستین عدد نشان دهنده عده اسپکرها و دومین عدد نمایانگر عده پاسورهاست. تنها سیستم 2-2-2 متفاوت است.در این سیستم دو اسپکر دو بازیکن همه کاره (کلیدی) و دو پاسور به کار گرفته می شود. در زیر تشابهات و تفاوتهای میان انواع سیستم حمله ای را شرح خواهیم داد.
سیستم 0-6
در این سیستم بازیکنان هم اسپکر و هم پاسور است.به عبارت دیگر وظایف تخصصی وجود ندارد. بلکه هر بازیکن یک اسپکر است اما هنگامی که به منطقه 3 رسید مسولیت پاسور را به عهده می گیرد. همان طوری که می دانید بازیکنان جوان و مبتدی تا هنگامی که به طور کامل تجربه کسب نکرده اند نمی توانند در پستهای ویژه مانند پاسور یا اسپکر سرعتی به بازی گرفته شوند. سیستم 0-6 برای بازیکنان مبتدی که نیاز به بازی در همه پستها دارند به دلیل ماهیت ساده اش بسیار مطلوب است.
سیستم 0-6 به بازیکنان جوان فرصت می دهد که در هر دو پست پاسور و اسپکر بازی کنند و این سبب می شود که بازیکنان زیرک و دقیق تربیت شوند. هنگامی که ورزشکار والیبال را با این سیستم اغاز می کند مربی و بازیکن هر دو بینش بهتری نسبت به توانایی ها و سطح مهارت بازیکن به دست می اورند.
سیستم 3-3
سیستم 3-3 ساده ترین روشی است که می توان با ان بازیکنان را با وظایف تخصصی خودشان اشنا کرد. در این سیستم سه بازیکن در نقش پاسور و سه بازیکن در نقش اسپکر بازی می کنند. پاسورها و اسپکرها به صورت یک در میان قرار دارند به طوری که اسپکرها با یک پاسور و پاسورها با یک اسپکر از همدیگر جدا می شوند. مطابق با این سیستم پاسور بسته به محلی که در چرخش دارد. همیشه از یکی از مناظق 3 یا 2 پاس می دهند. ارایش بازیکنان را در هر شش چرخش نشان می دهد. پاسور منطقه 3 از منطقه 3 و پاسور منطقه 2 از همان منطقه خودش پاس می دهد. بنابراین تعویض جا لزومی ندارد.
سیستم 3-3 از این نظر که به پاسورها فرصت اسپک زدن می دهد انعطاف پذیر است. هرگاه یک پاسور در منطقه 2 باشد پاسور دیگر در منطقه 4 قرار دارد که می توان از او به عنوان اسپکر استفاده کرد.این عمل سبب بالا رفتن مهارت های پاس و اسپک در پاسورها می شود بدون انکه از پیشرفت اسپکرها بکاهد. گذشته از این سبب مهارت بازیکنان عقب زمین در پاس دادن می شود.
این سیستم برای پیشرفت و تکمیل مهارت های بنیادی تک تک بازیکنان قبل از قرار گرفتن انان در معرض سیستم های پیشرفته تر بسیار مفید است. اگر چه عملکرد بازیکنان در این سیستم به صورت تخصصی است ولی چون برای بازیکنان تعویض جا و نفوذ ضرورتی ندارد.بازیکنان فرصت تمرکز و یاد گیری کامل مهارت های بنیادی را خواهند داشت. بنابراین این سیستم 3-3 مانند پلی بین سیستم 0-6 و سیستم های پیشرفته تر (که با تعویض مناطق و نفوذ پاسور در گیر هستند) عمل می کند.
سیستم 2-4
سیستم 2-4 روشی است که تیم های متوسط و پیشرفته به کار می گیرند. این سیستم متشکل از چهار اسپکر و دو پاسور که قرینه هم هستند. در نتیجه در حالی که یک پاسور در ردیف عقب هست همیشه یک پاسور در ردیف جلو نیز حاضر است. در این سیستم تعویض مناطق و نفوذ به وظایف بازیکنان افزوده می شود. بنابراین ضروری است که مهارت و تجربیات بازیکنان در سطحی باشد که بتوانند فشارهای مضاعف موجود در این سیستم را تحمل کنند.
همچنین از طریق این سیستم امکان حمله های ترکیبی موجود است.زیرا همراه با حمله هایی با دو اسپکر که متداول است پاسور عقب زمین می تواند به جلو نفوذ کند و حمله ای با سه اسپکر را طرح ریزی کند. این عمل تعداد حالتهای حمله ای را افزایش می دهد. پاسور می تواند از ردیف جلو باشد و حمله ای با دو اسپکر را پایه ریزی کند.
سیستم 1-5
سیستم 1-5 از یک پاسور و پنچ اسپکر تشکیل شده است که حداقل یکی ازاسپکرها نیز باید بتواند پاس دهد. تیم های زیادی مایل به استفاده کردن از روش 1-5 هستند چون امکان دارد تنها یک پاسور توانا در تیم موجود باشد یا اینکه پاسور انها به قدری خوش فکر و ماهر است که سبب برتری برای کل تیم می شود. در این سیستم ضروری است پاسور در هر نقطه ای که قرار دارد به جلو بیاید و به اسپکرها پاس بدهد. بنابراین در روش فوق پاسوری چابک.باهوش و زبردست و ماهر نیازمندیم. همچنین پاسور باید در پاس هایش بسیار دقیق باشد. همان طوری که مشخص است در این سیستم پاسور باید برای پیش بینی ارایشهای مختلف حمله بسیار با تجربه باشد. متاسفانه سیستم 1-5 با اینکه امتیازت زیادی دارد اما اشکالهای عمده ای نیز در ان نهفته است بنابراین تیم های سطح بالا و پیشرفته بجز مواقع ضروری کمتر از این سیستم استفاده می کنند.
در این سیستم سه چرخش اول پاسور در ردیف جلو قرار دارد و فقط حمله با دو اسپکر ممکن می باشد. فقط در چرخشهای 6 و5 و4 است مه حمله هایی با سه اسپکر از طریق نفوذ پاسور امکان اجرا می یاید در نتیجه برای تیم های بسیار مستعد که خواهان استفاده کردن از حمله های ترکیبی هستند یک ضعف و اشکال عمده به وجود می اورد چون برای سه چرخش حمله های ترکیبی امکانپذیرنیست.
اشکال عمده دیگر این سیستم ناشی از فشاری است که بر دوش پاسور گذارده می شود. در این سیستم وظیفه پاس دادن بر عهده یک بازیکن است و اگر بنا به دلایلی مانند دریافت سرویس یا اسپک وی ناگزیر باشد ضربه اول را بزند به طور کامل از بازی کنار گذاشته می شود و حمله بدون کمک وی انجام می شود.
همچنین اغلب تیم های سطح پایین و متبدی توانایی استفاده کردن از یک پاسور متخصص را که مورد نیاز این سیستم است ندارد. تیم های پیشرفته نیز اغلب از به کار گیری این سیستم اجتناب می کنند چون این روش برای حریف کاملا قابل پیش بینی است و حالتهای حمله ای کمی را ارائه ی دهد به ویژه هنگامی که پاسور در ردیف جلو قرار دارد. بنابراین سیستم 1-5 به ندرت انتخاب می شود و اغلب از ان در موارد ضروری استفاده می کنند.
سیستم 2-2-2
این سیستم پیشرفته ترین روش حمله ای است به همین دلیل به بازیکنانی با سطح مهارت بسیار بالا نیازمند است. در این سیستم به جای دو نوع تخصص به سه نوع تخصص نیاز هست. دو اسپکر. دو پاسور و دو بازیکن همه کاره.
اعضای هر جفت به صورت قطر همدیگر قرار می گیرند. بازیکنان همه کاره باید مهارت و امادگی جسمانی سطح بالایی داشته باشند به طوری که بتواند هم به خوبی اسپک بزنند و هم به خوبی پاس بدهند. با داشتن بازیکنان همه کاره در تیم اجرای حمله های ترکیبی با سه اسپکر در همه چرخشها امکان پذیر می شود. سیستم 2-2-2 با در اختیار داشتن پاسوری که از ردیف عقب نفوذ می کند به هر سه بازیکن ردیف جلو این امکان را می دهد که در حمله شرکت کنند.
بهترین منطقه ای که پاسور عقب زمین می تواند از انجا نفوذ کند در درجه اول منطقه 1 و پس از ان منطقه 6 است. منطقه 5 زمین کمتر مورد علاقه پاسور است و چنین نفوذی تا وقتی که ضرورت ایجاب نکرده است نباید انجام شود.
روش دفاعی که در ان حمله کنندگان مجبورند به نقطه ای که مورد نظر مدافعان است ضربه بزنند.یعنی حمله کننده تنها مجاز به ضربه زدن به یک سمت زمین است.
Attack حمله
Attack coverage پوشش حمله مهاجم
مرحله ای از بازی که طی ان بازیکنان تیم حمله کننده هنگامی که اسپکر در حال حمله است در پشت اسپکر حالت دفاعی به خود می گیرند.
AttackLine خط حمله
خطی است که در عرض زمین ب طور موازی و با فاصله سه متری از تور کشیده شده است .
Baseline خط انتهای زمین
Block دفاع روی تور
قسمتی از بازی که طی ان بازیکنان تیم دفاع کننده روی تور پرش می کند و با قرار دادن دستها در بالای تور سعی می کند در مقابل اسپک حریف سد ایجاد کند.
Center Line خط وسط زمین
خطی موازی است که در زیر تور به صورت عرضی از یک طرف زمین والیبال به طرف دیگر کشیده شده است و زمین را به دو قسمت مساوی تقسیم کرده است.
Crossourt Attack اسپک ضربدری
اسپکی است که ضربه به توپ به صورت اَُویب زده می شود.( مثلا از منطقه 4 زمین حمله کننده به منطقه 5 زمین حریف زده می شود)
Crosscourt Block دفاع متمرکز
دفاعی منطقه ای است که مدافعان سعی می کنند حمله های ضربدری حریف را متوقف کنند.
Defenes دفاع
مرحله ای از بازی که در ان یک مالکیت توپ را در اختیار ندارد.
Free Ball توپ سرگردان ( توپ آزاد)
مرحله ای از بازی ک حریف سه بار به طور مجاز به توپ ضربه زده است ولی نتوانسته در ضربه سوم اسپک بزند بلکه ناگزیر بوده توپ را به ارامی با ساعد یا پنجه از روی تور رد کند.
Kill اسپک مهلک
اسپکی که حریف قادر به بازیافت توپ نباشد و سبب تصاحب امتیاز یا تعویض سرویس شود.
Line Block دفاع خطی
نوعی دفاع منطقه ای است که مدافعان از اسپک های مستقیم حریف ممانعت به عمل می اورند.
Multiple Offense حمله ترکیبی
روشی حمله ای است که در ان سه بازیکن ردیف جلو در طرحی مرکب از اسپک واقعی و فریب حمله می کنند.
Offensive Systems سیستم حمله ای
روش های حمله ای است که شامل ترکیبات مختلفی از اسپکرها و پاسورها هستند.این روش ها بر اساس تعداد پاسور و اسپکرها با عدد مشخص می شوند. مثلا در یک روش حمله ای 2-4 چهار اسپکر و دو پاسور و در روش 1-5 پنج اسپکر و یک یک پاسور شرکت دارند.
Quick Sets پاس های سرعتی
پاس هایی هستند که برای غافلگیری و جا گذاشتن دفاع حریف طراحی می شود. به بیان ساده تر پاس های سرعتی عبارت اند از:پاس هایی که با سرعت زیادی اجرا می شوند به طوری که حریف فرصت واکنش نشان دادن را پیدا نمی کند.
Serve Reception دریافت سرویس
مرحله ای از بازی است که تیمی سرویس حریف را دریافت می کند.
Setter پاسور
بازیکن یا بازیکنانی که مسولیت پاس دادن به اسپکرها را دارند.
الف: تمرینات پایه ای و بنیادی:تمریناتی که از پایه باشد مانند اشنای با توپ و حرکات پا و دست
ب: توسعه تمرین : درباره نوع تمرین باید توسعه را در نظر گرفت که در چه سن و پایه ای تمرین می دهیم و باید حوصله انجام گیرد.
ج: تمرینات توسعه مهارتها:بعد از اینکه تمرینی را یاد دادیم به نوبت ان را توسعه دهیم.
د: تمرینات دو سطح عالی: وقتی که ان توسعه و مهارتها انجام شد باید بازیکنان که پیشرفت کرده اند از یکدیگر جدا کرد.
مسائل اصلی تمرینات عملی
ساختمان و طرح تمرین چند ساله
ساختمان و طرح تمرین یکساله ساله
ساختمان و طرح تمرین طولانی مدت (3تا4 ماهه)
ساختمان و طرح تمرین کوتاه مدت ( یک هفته)
ساختمان و طرح تمرین روزانه
روش تمرینات تقویتی
1- روش تکراری: تکرار دفعات کار تمرین می باشد به ظرفیت بازیکنان می باشد.
2- تمرینات اینتروال شدید: کار و استراحت در تمرین 1 به 3 زمان است ولی حالت 1به6 انجام میگرد.
3- حجم تمرین : با در نظر گرفتن ظرفیت بازیکنان ان حجم را داشته باشیم طرح تمرین سرعت قدرت و استقامت در تمرین جدا باشد.
4- میزان استراحت : 1به3 تا 1به6 به میزان شدت کار می باشد.
اصول تناوبی مورد استفاده مربی در اجرای تمرینات
1- کار استراحت:بعد ازانجام تمرین سخت یک تمرین سبک انجام گیرد.
2- ساده به پیچیده:تمرین زا از نوع ساده به حالتهای پیچیده و هماهنگی اعصاب و عضله برسانیم.
3- اسان به سخت:تمرینرا به صورت تناوبی از اسان بودن به سخت بودن برسانیم.
4- بار سنگین به بار سبک:بعد از انکه یک تمرین سنگین انجام دادیم بازیکن را با یک تمرین سبک به حالت ریکاوری اولیه برسانیم.
5- تحریک تمرکز اعصاب و عضله:تمرینات ذهنی
6- گروه عضلات مورد استفاده:در مورد هر کار هر روزی روی ان عضلات بیشتر کار شود.
7- ایجاد انگیزه در نزد بازیکنان:در تمرین به خاطر اینکه بازیکنان برای انجام کار سخت دل ببندند به انها انگیزه و روحیه بدهیم.
8- تنوع در تمرین:در هر جلسه از تمرینات مختلف استفاده کنیم و یکنواختی تمرین نداشته باشیم.
9- اطمینان به بازیکن:به بازیکن از کار خود در تمرین و موفقیت ان اطمینان دهیم.
10- جلوگیری ازپیشروی سریع بازیکن:باید با تمام بازیکنان پیشرفت کند و باعث غرور بازیکن نشود.
11- تئوری تمرینات:هر روزی که تمرین داریم باید تکنیکان را قبل از تمرین تئوری ان را ترسیم کنیم.
12- سرد کردن یا برگشت به حالت اولیه:بعد از تمرین باید بازیکنان با نرمش یا کارهای دیگر به حالت اولیه خود برگردند.
2- صداقت داشته باشد.
3- خوش بینی: به دور از رویا و نباید به بازیکن تعلقین منفی بدهد.
4- هم فکری: با دستیاران خودش و کمک گرفتن از انها .
5- اعتماد: به دستیاران و بازیکنان تیم باید اعتماد داشته باشد.
6- قضاوت: بین همکاران و بازیکنان در رابطه با اختلافات انها.
7- دقت: در همه برنامه ریزیهای تمرینی و مسابقه ای باید انجام گیرد.
8- ابتکار: در کار خود از خود ابتکار عمل داشته باشد.
9- قابلیت توافق و سازش: باید با محیط و سالن سازش داشته باشد.
10- وضعیت جسمانی: باید در حدی باشد که حداقل نوع تکنیک را انجام دهد.
11- عقیدتی: باید به عقیده دیگران احترام بگذارد.
12- مدیریت: مهمترین کار یک مربی مدیریت در کارها می باشد.
